|
A
BOCA DO INFERNO
O
Prestige foi construido no ano 1976 cunhas medidas de
243,50 metros de eslora e 34,40 metros de ancho. O día
13 de Novembro atopábase aproximadamente a 28 millas
de Fisterra tras zarpar dun porto de Letonia ó
mando do capitán grego Apostolus Magouras e con
vintasete tripulantes en total, na súa mayoría
mariñeiros filipinos. A pesar de ser un buque monocasco
de 26 anos de idade, levaba unha carga de 77.000 toneladas
de fuel. O seu destino era para case todos Xibraltar,
para os ingleses era Singapur e alguén , nun intento
de conciliar versións dixo que ía rumbo
Singapur con escala en Xibraltar. Todos estaban trabucados,
o seu destino era moi diferente.
As primeiras informacións dos medios de comunicación
apuntaban a que o noso protagonista tiña armadores
gregos, estaba rexistrado por unha compañía
de Liberia e a carga que transportaba era dunha empesa
con base en Suiza. A todo este barullo de nacionalidades
hay que sumarlle que o barco levaba o que se chama bandeira
de conveniencia, neste caso das Illas Bahamas.O beneficio
do que gozan este tipo de barcos abandeirados de conveniencia
é básicamente que as normas que aplican
son as do país do que levan a bandeira, polo que
se soen escoller países que non teñen suscritos
convenios internacionais en mateira naval, o que fai que
as medidas de seguridade esixidas sexan mínimas.
Outras ventaxas deste tipo de bandeiras son que esconden
paraísos fiscais moi ventaxosos para a empresa
propietaria do buque.
O Prestige lanzou un SOS a 28 millas de Fisterra. O buque
tiña unha vía de auga que puido ser provocada
por unha pérdida de carga, presumiblemente troncos
que foron contra o casco, ou simplemente polo desgaste
do barco. Esta vía foi a que provocou que se dese
a voz de alarma. Esa mesma tarde foron rescatados tódolos
tripulantes excepto o capitán, o primeiro oficial
e o xefe de máquinas, mandatarios do buque. No
primeiro día, o barco soltou unhas 3.000 toneladas
de fuel nas nosas augas. As autoridades competentes na
materia dispuxeron que non era conveniente que o barco
se achegase a unha ría ou a un porto para vaciarlle
a carga, polo risco medioambiental que isto supuña.
Así que decidiron, dende logo non guiados pola
lóxica, envia-lo barco que cuspía inferno
a 120 millas da costa, para evitar unha catástrofe.
Tres remolcadores e unha fragata foron os encargados de
facer de vixías do Prestige na súa derradeira
viaxe. Os remolcadores non son capaces de facerse con
el ata o día 14. Ata ese momento e debido ó
temporal o barco navegou á deriva ata situarse
a menos a menos dun kilómetro da costa, aínda
que as autoridades falen de que se atopaba a 5 millas
de terra. Neste día o barco é desplazado
e incluso consegue acende-los seus motores auxiliares,
feito que posiblemente provocase máis tarde que
se abrise unha brecha de máis de 40 metros no navío,
o que forzou o desastre. Tras desaloxa-los últimos
tripulantes que aínda quedaban a bordo, o Prestige
segue o seu camiño cara o suroeste. Mentres autoridades
marítimas e políticos nosos e alleos xogaban
a "afundi-la flota" dende os sillóns
dos seus despachos, a 16 de Novembro o primerio vertido
chegaba ás nosas praias estrondosamente acompañado
polo temporal. Este mesmo día dábanse por
afectados 190 Kms de costa.
O sábado 16 no serán, o ouro negro estaba
xa nas praias de Bergantiños, cun ulido que secaba
o gorxa e enloitaba a alma. Este "preciado tesouro"
é realmente o que se da en chamar Fuel Oil M-100
(un preparado de 90% de fuel e 10% de gasóleo)
que ten por características unha densidade e viscosidade
elevada, non se evapora fácilmente nin se dispersa,
aínda que si se mistura coa auga salgada formando
unha espesa pasta. Ademáis ten un alto contido
de hidrocarburos aromáticos e xofre que poden ser
altamente tóxicos. Unha lindeza.
Esa mesma noite faise o posible por salva-la riqueza ecolóxica
das marismas de Baldaio, construindo un muro de contención
con pedra que impedise a entrada do fuel
nas marismas. O domingo pola mañá,
o muro estaba impregnado de fuel, mentres a auga saía
por debaixo buscando o mar (co risco evidente de que as
augas da ría se dulcificasen, facendo imposible
a vida da maoría das especies)
O martes 19 pola mañán, o barco parte en
dous rompendo tres tanques de fuel e atopando, por fin,
o destino no que ninguén se poñía
dacordo. Vaise sumerxindo lentamente mentres todo o mundo
respira tranquilo: o petróleo no fondo do mar a
punto de solidificarse, o barco fóra do alcance
dos medios de comunicación e total, unhas manchiñas
de nada que estaban a espallarse pola costa...un par de
meses, unha considerable carteira de subvencións
e todo esquecido. Contra "toda previsión"
o navío convértese nunha brecha aberta do
inferno, que non fai máis que cuspir destrucción
que as correntes e os ventos se encargan de arrastrar
ás costas. Así chega a terra a segunda marea
negra, momento no que contamos con máis de 30.000
toneladas de fuel fóra do casco do barco
Mentres todo esto acontecía, os homes de sillón
esfórzanse en negar que Galicia estea a sufrir
unha marea negra; só asulagan as nosas costas unhas
manchas dispersas e negras.
O inferno do Prestige. Nos pobos de mar só hai
desolación. As almas das xentes son retrato do
horror e da desesperación. A pesar do consello
dos homes de sillón de rezar ós santos,
seis accidentes marítimos en trinta anos fan que
desconfiemos do sistema. Os nosos mariñeiros sí
que aprenderon a lección que ós outros se
lles pasou por alto. Foi a desesperación e o medo,
foi a necesidade de loitar por ter futuro, foron as ganas
de non ter que traballar nunca máis as terras alleas
os que aviventaron a imaxinación dos mariñeiros,
dos pescadores, da xente solidaria...Desta loita sen medida
para impedi-lo avance da marea negra, saíron os
inventos máis diversos, fabricados baixo a dirección
das curtidas mans da xente do mar e froito de días
longos e noites sen durmir. Usáronse aparellos
de bateas para apaña-lo fuel, palas, trueiros,
construíronse barreiras con bidóns forrados
de redes...e esas mans, desesperadas por volver a traballar,
foron as que conseguiron frea-la entrada do inferno nas
Rías Baixas durante a segunda marea negra.. Mentres
tanto,os nosos homes de sillón,non sabían
facer máis que nega-la existencia do inferno, tentando
quitarlle ferro ó asunto, controlando a información
nas cadeas públicas de televisión, mostrando
imaxes de tranquilidade que foron un insulto par a xente
que loitaba día e noite mentres estaban a ver como
o seu medio de vida desaparecía. E...¿onde
estaban os nosos homes de sillón expertos en medio
Ambiente? ¿Quizais escudriñando deseperados
nos seus apuntes de facultade buscando esa solución
de fórmula matemática? ¿Quizais tomando
un café lamentándose de este Nadal non será
como todos, sen marisco, "ya ves tú"?
¿Onde estaban os homes de sillón cando a
xente pedía con verdadeira angustia non xa que
ninguén lles quitase o traballo de enriba, senón
que lles desen os medios necesarios (equipos e formación
para o voluntariado, barreiras anticontaminación,
organización, un plan de emerxencia...) para facelo
con eficacia, que alguén lles botase unha man para
poder seguir vivindo do seu traballo? Foron como aqueles
que supós os teus amigos: cando os precisas non
están.
Os medios ó alcance dos interesados foron máis
ben escasos. Hai un teléfono a disposición
dos voluntarios no que se informaba que non se precisaba
persoal, que estaba desbordados mentres, por exemplo,
nas praias da nosa comarca a fuel secaba sen que ningúen
botase man delas. O noso pobo está angustiado,
o material chega a contagotas, a xente do mar sae a pescar
fuel sen ningún tipo de protección, xorden
desmaios, parte por agotamento, parte pola inhalación
dos gases do fuel. Como caídas do ceo chegan unhas
subvencións relámpago que novamente deixan
ós homes de sillón en evidencia: se demostramos
que o mecanismo administrativo pode ir máis rápido,
¿por qué esperar tanto tempo a paga-las
axudas do Mar Exeo?
O mesmo tempo que as praias se enchen de voluntarios e
de pescadores de fuel xorden todo tipo de movementos sociais
como a plataforma Nunca Máis, agrupación
que nace respaldada por partidos políticos, sindicatos,
asociacións de mariscadores, grupos ecoloxistas...poñendo
en marcha, co seu manifesto de intencións, un gran
movemento social levantado pola indignación de
que accidentes remediables asolaguen unha e outra vez
as nosas costas.
Dende o ano 1970 vertéronse nas costas galegas
un preto de 280.000 toneladas de contaminante (Polyconmander,
Urquiola, Andros Patria e Mar Egeo), fronte as 105.000
no resto da península (Xibraltar, Tarragona, La
Palmas, Rota...), datos que falan por si mesmos.
No manifesto Nunca Máis pídese a declaración
de Galicia como zona catastrófica (condición
que nos daría dereito a a recursos de todo tipo),
a posta en marcha de mecanismos de prevención que
impidan o avance da catástrofe, a adopción
de medidas para que non volvan a suceder feitos deste
tipo (un accidente marítimo cada dez anos non é
un feito puntual e precísase invertir nun alto
control marítimo, en barcos anticontaminación
en un plan de emerxencia eficaz), solidaridade para Galicia
considerando o inferno como una desatre nacional ó
tempo que se denuncia a ineficacia das medidas preventivas
e reclaman a dimisión das autoridades responsables
de tanta desfeita. Queda todo resumido en dúas
palabras, que teñen tanto significado que parece
unha soa: NUNCA MÁIS
O día 1 de Decembro xuntouse en Santiago a mayor
concentración desde que no ano 1977 400.000 almas
se manifestaran a favor da autonomía de Galicia.
A medida que a xente chegaba á Praza do Obradoiro,
outra moita aínda non conseguira saír do
punto de partida. Cada participante estaba alí
para berra-lo seu particular NUNCA MÁIS:. Nunca
Máis fame, Nunca Máis abandono, Nunca Máis
desolación, Nunca Máis desastre ecolóxico,
Nunca Máis morte de especies protexidas, Nunca
Máis emigración, Nunca Máis morte,
Nunca Máis horror...Nunca Máis Inferno.
No Obradoiro, o escritor Manuel Rivas leu, por dúas
veces, una representación de tódolos Nunca
Máis unidos. Comenza o escrito facendo referencia
á "forza do pobo", que fai posible afrontar
esta situación de emerxencia, ó mesmo tempo
que denunciaba o "secuestro de información"sufrida
dende o momento no que temos coñecemento da cercanía
do Prestige das nosas costas. Recalcando
tódolos puntos do manifesto Nunca Máis fía
cunha especial mención a "Débeda histórica"
que ten a Comunidade Europea con Galicia. Remata a lectura
cunha frase
rotunda: "que se escoite onde se teña que
escoitar"
E destacable tamén a existencia da "Plataforma
contra a Burla Negra", composta por xentes da cultura
que comenzou a ser coñecida ante o opinión
pública polo encerro que protagonizaron en Laxe
como protesta polos feitos que aconteceron a raíz
do accidente do Prestige. Sumáronse a Nunca máis
no berro colectivo do 1 de Decembro e posteriormente colaboraron
na celebración de varias manifestacións
e concentracións, concertos e outros actos destinados
a mostra-la "forza do pobo" da que falara Rivas.
Nunca saberemos o que tería acontecido de desvia-lo
petroleiro a unha ría ou a un porto e vacia-lo
seu contido. Nunca saberemos o que tería sucedido
de estar gobernados por outra ideoloxía política.
Nunca saberemos se esta foi a mellor solución.
Pero non importa. Non podemos entrar na máquina
do tempo e probar outra posibilidade por ver como tería
resultado. Pero unha vez que xa estamos a sufrir un desastre
ecolóxico, económico e social, precisamos
solucións, non promesas nin falsas mensaxes de
tranquilidade. Non penso, de tódalas maneiras,
que nestes momentos lles deamos de comer ós mariñeiros
coa dimisión de ninguén: non precisamos
cabezas, precisamos solucións, veñan de
onde veñan. Xa chegará o momento de esixir
responsabilidades. Todo ó seu tempo.
Agora imos pola terceira marea negra. Non só están
afectadas as costas galegas, senón que se extende
por Asturias, Cantabria e País Vasco, mantendo
a Francia e Portugal en alerta. Temos recoñecidas
14 fugas, (e aparecerán máis) na boca do
inferno, das que o fuel sairá, salvo que alguén
faga algo por remedialo a razón de 125 toneladas
por día ata o ano 2006. No suposto caso de que
consigamos taponar tódalas fugas antes de que o
fuel saia por si mesmo (algunhas delas xa o están
pola labor do batiscafo Nautile, encargado do exploramento
e reparación dos restos do Prestige), debemos centrar
todo o noso esforzo na rexeneración das nosas costas
, tendo en conta que será un proceso lento (neste
mesmo caso estivo a costa do País de Gales hai
sete anos e aínda non se pode escarbar na area
sen atopar ouro negro coma se fose unha mina). Tamén
debemos ter en conta, pola experiencia noutras partes
do planeta, que o resto do barco afundido a tan poucas
millas da costa pode causar problemas no futuro, dado
que estos pecios teñen sustancias contaminantes
en potencia que poden ser liberados a medida que o barco
se degrade. Neste tipo de contaminantes entrarían
os hidrocarburos que usaba o navío como combustible,
ou calquer "resto" de fuel que quede, por exemplo,
no Prestige. Un caso parecido sucedeu nas costas de EEUU,
no que un barco afundido liberaba periódicamente
parte da súa carga de fuel pesado, provocando,
neste silencio co que se achega ás veces a morte,
a desaparición de máis de 2.000 aves nos
últimos 10 anos.
A primeria marea colleunos de sorpresa, na segunda gañamos
terreo impedindo que entrase nas Rías Baixas, na
terceira somos quen de sacalo fuel da auga das praias
a tinas...De momento, temos conseguido salvar algunhas
zonas gracias ó esforzo de centos de persoas que
loitaron con tódolos rescursos das súas
mans para impedi-lo avance da marea. Pero isto non é
unha batalla ganada: é unha tregua. O vento e as
correntes volverán a arremeter de novo contra as
nosas costas e alguén debería facer algo
por impedir que as ondas cheguen de novo ás nosas
praias cargadas de inferno. Mentres tanto, dende tódolos
recunchos de Galicia temos unha esixencia que debe ser
escoitada:
NUNCA
MÁIS
IDDHRA : iddhra@terra.es
IMAXES: Clicka sobre a palabra
foto , para visualizar as imaxes.
- Foto 1 (Vista dunha
das calas da " Pedra do Sal " ) (17-11-02)
- Foto 2
(Mostra de fuel na praia "Pedra do Sal"
en Baldaio) (17-11-02)
- Foto 3
(Muro de contención , na ponte da entrada da
ría de Baldaio) (17-11-02)
- Foto 4
(Vista da praia de Razo) (17-11-02)
- Foto 5
(Praia de Razo) (17-11-02)
- Foto 6
(Monte Branco ,concello de Ponteceso,protexido por
barreiras)(06-12-02)
- Foto 7
(Vista da praia de Caión , no concello de A
Laracha) (06-12-02)
- Foto 8
(Praia de Caión) (06-12-02)
- Foto 9
(Labores de limpeza na praia de Barrañán
,en Arteixo) (06-12-02)
- Foto 10
(Vista dunha zona da praia de Barrañán
, en Arteixo) (06-12-02)
Descarga este impresionante TESTIMONIO
, para saber , o que en realidade pasa na Costa
da Morte , e que intereses se moven.
ARTICULO
PUBLICADO NA REVISTA "INTERVIU" (12-05-03)
El
rey del chapapote
Dice que la basura del ‘Prestige’ no le
sirve para nada, pero
ya ha facturado centenares de miles de euros por su
tratamiento. Epifanio Campo es dueño de Protección
Medioambiental y socio de Sogarisa, dos de las plantas
que más
chapapote acumulan en Galicia y, a la vez, hermano de
un
alcalde gallego del PP y amigo de José Cuiña
y de Mariano
Rajoy. Con el chapapote que ha crecido en sus terrenos
ha
crecido también su influencia.
Texto: Andrés Sánchez
Fotos: Ramón Mourelle
En las afueras del pueblo de Laracha (A
Coruña), en grandes
balsas excavadas en la tierra arcillosa, 18.000 toneladas
de
líquido negro y viscoso se almacenan al aire libre,
dándole al
terreno, antes verde, aspecto espectral. Es el chapapote
del
Prestige. A esos lagos negros ha ido parar fuel, agua
salada,
arena, plásticos, rastrillos, restos de la tremenda
batalla
contra la contaminación que se libra en la costa
gallega. Las
balsas están llenas a rebosar, y las lluvias frecuentes
de la
zona hacen correr escorrentías negras y contaminantes
que se
van monte abajo sin ningún control.
Este lugar es el imperio de Epifanio Campo.
De la arcilla de
este paraje saca Campo el material para su principal empresa,
la ladrillera Cerámica Campo Sáez. En el
mismo polígono tienen
también su sede otras empresas del grupo Epifanio
Campo, S.L.:
Sociedad Galega de Recuperación de Neumáticos,
Puente Lendo,
Pretensados Campo... y Protección Medioambiental
(PMA),
dedicada al reciclado de residuos industriales. Este perfil
empresarial ha hecho de Epifanio Campo el rey del chapapote.
“Bueno, bueno, no tanto –dice quitándole importancia–.
A
Laracha vino sólo el chapapote recogido en la primera
fase
tras lo del Prestige, pero ya hace tiempo que no recibo
chapapote”.
La primera fase fue la de los primeros
dramáticos días del
desastre, un par de meses en los que de día, de
noche y de
madrugada llegaban camiones de negro veneno a las canteras
de
arcilla; hasta 200 transportes en un solo día.
En febrero dejó
de recibir; ya no cabía más fuel. A partir
de entonces, el
chapapote que se recoge va a parar mayoritariamente a
Sogarisa, una gran planta de reciclado en As Somozas (A
Coruña), que en marzo pasado ya había acumulado
24.000
toneladas de chapapote. Pero es que en Sogarisa también
tiene
parte Epifanio Campo. El accionista mayoritario es Aguas
de
Barcelona, con un 49 por ciento, pero Campo tiene un 14
de
forma directa y, además, participa en una sociedad,
Macovit,
que a su vez también tiene un 25.
Poco chapapote escapa al control de este
empresario, que
insiste en que acumula la basura negra desinteresadamente:
“Este chapapote no me sirve para nada. Es una emulsión:
un 80
por ciento de agua y un 20 por ciento de fuel. Al principio,
cuando venía con arena, lo inertizamos con arcilla
y, en
cantidades pequeñas, fuimos haciendo ladrillos
inertes que no
valen para la construcción”. Epifanio Campo cuenta
que él se
puso a almacenar chapapote “por ayudar a Galicia. Cuando
yo me
ofrecí para acoger el primer chapapote, hablé
con todos los
partidos políticos, el PP, el PSOE, el Bloque,
porque ya sabe
usted cómo es esto. Les dije: «Yo dejo el
terreno, no cobro
nada». Lo único que quiero es que traten
el chapapote y se lo
lleven”.
Nada, nada, lo que se dice nada, tampoco.
Campo reconoce que
tras mes y medio en que estuvo recibiendo chapapote, ha
cobrado a la empresa pública Tragsa, que se encarga
de la
limpieza de la costa, a 30 euros por tonelada. “Pero eso
también se hizo así cuando lo del ‘Mar Egeo’,
¿eh? Con el
chapapote del ‘Prestige’ sólo he facturado la primera
fase,
cuando podíamos tratar los residuos. Pero luego
empezaron a
llegar ya camiones que traían de todo, plásticos,
rastrillos,
palas, ropa, fuel mezclado con agua, y eso ya no sirve
para
nada, es pura basura, y la tengo ahí sin cobrar
nada por el
almacenamiento, porque es una forma de ayudar a Galicia.
Está
ahí a la espera de que Medio Ambiente de la Xunta
decida lo
que corresponda”.
Por el almacenamiento no cobra; por el
resto de conceptos sí:
a 30 euros cada una de las 18.000 toneladas de chapapote
que
le llegaron en los primeros momentos... y 391.333 euros
cobrados en dos facturas a Tragsa por fabricación
de tochos de
ladrillo para relleno de pistas, tratamiento de residuos
de
hidrocarburos, tratamiento de arenas contaminadas con
fuel y
el trabajo de sus operarios en fines de semana y festivos.
“No
voy a decir que he perdido dinero –se explica Campo–.
Ha
perdido sobre todo Galicia, hemos perdido todos. Yo tengo
mi
mina de arcilla inutilizada en parte. Es mi aportación.”
Infracciones ecológicas
De momento, las toneladas de residuos inservibles que
quedan
en las tierras de Epifanio Campo no tienen destino oficial.
Unas grúas recogen el fuel que, con el tiempo,
se decanta del
agua en las grandes balsas. Ese fuel se envía a
la planta de
Repsol en A Coruña para que lo aproveche. El resto
está a la
espera de una decisión de la Xunta.
Epifanio Campo se reunió con los
partidos políticos para
advertirles de que él acogería mucho chapapote
y curarse en
salud de futuras críticas, pero la terapia no ha
funcionado.
En la izquierda gallega no se explican cómo se
ha podido
confiar la gestión de tanto chapapote proveniente
de la mayor
catástrofe ecológica de la historia de Galicia
a un empresario
tres veces sancionado por infracción medioambiental.
Miguel
Cortizo, catedrático de biología y portavoz
socialista en el
Parlamento gallego, es el más crítico. Este
diputado, en una
intervención parlamentaria, describió a
Epifanio Campo como
“un señor que recibe subvenciones por recoger aceites
usados
–14 millones de litros anuales– que luego usa como combustible
para sus plantas de cerámica”. Según Cortizo,
las
infracciones, que consideró graves, “quedaron en
multas
simbólicas”.
El 2 de noviembre de 2000 les cayó
la primera sanción a las
empresas de Campo. Fue a Epifanio Campo, S.A., por “depósito
incontrolado de residuos de la fabricación de asfalto”.
La
Xunta la consideró “infracción administrativa
grave”. La
multa: 100.001 pesetas. El mismo 2 de noviembre, a Cerámicas
Campo se le abrió expediente por “vertido incontrolado
de
aceites minerales usados”. La multa, a pesar de la gravedad:
100.000 pesetas. El 30 de noviembre la sancionada fue
PMA, por
infracción grave de la Ley de Residuos. La multa:
1.000.001
pesetas, a pesar de que un caso tan serio podía
haber supuesto
la retirada de la autorización para gestionar residuos.
El pleno del Ayuntamiento de Laracha, además,
denunció en
julio de 2000 unos vertidos en el barrio de Estramil que
contaminaron tierras y aguas de pozos que usaban los vecinos,
pero diez votos del PP contra seis de la oposición
neutralizaron las sanciones. “Aquello es una ‘zona cero’
–dice
Cortizo–. Recogimos tierras en la maleza y las hice analizar;
tenían compuestos metálicos. Con la excusa
de que el terreno
es arcilloso y poco permeable, allí se arroja de
todo, y va a
parar a los acuíferos”.
El 27 de noviembre pasado, el concejal
socialista de Laracha
José Suárez propuso en el pleno una urgente
investigación
sobre los riesgos de los vertidos del Prestige que llegaban
al
pueblo. La mayoría de votos del PP cerró
el camino.
Epifanio Campo procede de Puente Domingo
Flórez, pequeño
pueblo de León donde su familia vivía de
la explotación de la
pizarra. Siguiendo la estela de un tío suyo emigrado
a
Galicia, Epifanio se convirtió en lo que hoy es,
captador y
reciclador de residuos industriales y empresario influyente:
no sale mal parado de las denuncias del Seprona y la oposición
en el Parlamento de Galicia y en el Ayuntamiento de Laracha,
y
es, a la vez, un hombre bien relacionado con el poder.
“Yo soy
empresario, y no he estado ni estaré en política
–explica
Campo–, pero, como todos, los empresarios tenemos que
vivir, y
vivir con todo el mundo”.
Epifanio es hermano de Antonio Campo, alcalde
por el PP de
Ortigueira (A Coruña). El PSOE describe a este
empresario como
amigo de Fraga; él lo desmiente: “¿Si yo
soy amigo de Fraga?
No lo sé, usted lo sabrá. Si amistad es
que vaya a su casa,
que conozca a su familia, pues no soy amigo de Fraga.
Pero
Galicia es un país pequeño. Todo el mundo
tiene relación con
todo el mundo, como la tengo con don Francisco Vázquez
el
alcalde socialista de A Coruña, al que conoce desde
niño por
la relación que tenían sus familias], o
con José Manuel Beiras
el líder del BNG], o con Fernando González
Laxe ex presidente
socialista de la Xunta], o con Emilio Pérez Touriño”
secretario general del PSG-PSOE].
Una relación más íntima
tiene con el defenestrado delfín de
Fraga, José Cuiña, durante decenios factótum
de la política
gallega, y con el vicepresidente primero del Gobierno,
Mariano
Rajoy. Con ambos tiene una amistad cimentada en los veranos
en
que han coincidido de vacaciones en Vilalonga (zona costera
de
Sanxenxo), donde Epifanio, Cuiña y Rajoy tienen
casa de
vacaciones. Los tres han coincidido en jornadas de estío
en el
bello paraje de San Vicente do Mar, junto a Sanxenxo.
“Soy
amigo de Cuiña, no lo voy a negar –explica Campo–,
y de Rajoy,
que sabe que tengo casa en Sanxenxo y que allí
me crié, pero
no me considero ideológicamente de ningún
partido”.
Situación de caciquismo
Proclama Epifanio Campo su apoliticismo, pero no se lo
creen
en la oposición de Ortigueira, el pueblo donde
gobierna su
hermano, ni tampoco en la de Laracha, gobernada por el
PP,
donde permanecen los nombres de la plaza del Generalísimo
Franco y de la calle Carrero Blanco. “Aquí vivimos
en una de
esas situaciones del caciquismo franquista heredadas por
el
PP. Epifanio es el que manda en el término municipal
sin
ocupar cargo alguno”, dice el edil socialista José
Suárez,
preocupado porque el nuevo plan de Ordenación Urbana
prevé la
calificación de un polígono de tres millones
de metros
cuadrados para uso industrial. Las fincas están
fronterizas
con las empresas de Epifanio Campo, y, en la zona
recalificable, muchas fincas son, según Suárez,
propiedad de
él. “Estamos en un desamparo absoluto”, denuncia
la concejala
del BNG Dolores Oviedo, que se lamenta de que la oposición,
pese a que ha protestado el Valedor do Pobo Galego, sólo
puede
hacer 18 preguntas al año en el pleno, “lo que
no significa
que las contesten. Hay cuestiones tabú, como si
van a poner
filtros en la chimenea de la fábrica de Campo”.
De Laracha fue alcalde Jesús Rama
Becerra entre 1987 y 1999.
También trabajó, hasta 1992, y a pesar de
ser alcalde, en
Cerámicas Campo, S.A., y Epifanio Campo, S.A. Insólito:
el
alcalde del pueblo trabajando para el principal empresario
del
lugar. Un hijo de Rama fue también concejal y,
a la vez,
empleado de Epifanio. Y también el funcionario
y tesorero del
Ayuntamiento de Laracha Ricardo Álvarez Rey, que
aún hoy
aparece en el Registro Mercantil como apoderado de Epifanio
Campo, S.L., y de Cerámica Campo Sáez desde
1991.
Hoy Rama Becerra es un jubilado de 72 años.
Ocupa un cargo de
“asesor general” del Ayuntamiento. Para la oposición,
es el
hombre de Epifanio Campo en la política local.
A la entrada
del Ayuntamiento hay una gran losa recordando a Rama como
alcalde; él mismo la hizo colocar allí.
En las plantas primera
y segunda de la casa consistorial sendas placas recuerdan
que
Rama Becerra las inauguró. Y hay también
letreros
conmemorativos en las fuentes públicas del pueblo.
La memoria
de Rama está asegurada para la posteridad. La de
Epifanio
Campo, no tanto. Es un hombre más discreto.
<< página anterior
pasa
página
>>
|